Mijn verhalen

Blogs

Het schrijven begint.

Probeer een aantal vaste momenten per week aan je boek te werken” was één van de tips die mijn schrijfcoach me gaf.

November 2017, twee van de drie zonen zijn inmiddels uit huis. De eerste is begin juni op zichzelf gaan wonen, de tweede zoon betrok in november zijn nieuwe woning en nummer drie krijgt op 1 december de sleutel van zijn huurhuis. Alle drie wonen ze vlakbij elkaar en bovendien op nog geen kilometer afstand van ons huis.

Oh, wat erg, wat zal het stil zijn in huis?” , “Wat zal je in een gat vallen!”, “Je zult wel last krijgen van het lege nestsyndroom”. De jongens zijn 27, 25 en 21 jaar en het voelt eigenlijk wel goed dat ze op zichzelf gaan wonen. Ik vind het geweldig dat ze alle drie hun weg hebben gevonden. Na een fantastische periode samen is het tijd voor iets nieuws. Missen zal ik ze, behalve de dagelijkse berg was- en strijkgoed!

Door hun vertrek ontstaat er ook ruimte voor andere dingen, zoals het schrijven van mijn boek. Elke dag zit ik achter mijn laptop en vliegen de uren voorbij. Ik vergeet de tijd. Ik vergeet de afwasmachine leeg te halen of de was op te hangen. Ik kom er te laat achter dat het brood op is juist als we willen lunchen. Zelfs op vakantie neem ik mijn laptop mee en werk ik een aantal uren per dag aan het verhaal.

Ik benader de hoofdpersonen die ik wil beschrijven met de vraag of ik hen met naam en toenaam mag vermelden. Mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld voor en tijdens mijn pelgrimstocht. Eén vrouw wil graag dat ik haar onder een andere naam beschrijf, de andere personen gaan direct akkoord. Ik krijg zelfs toestemming verhalen te delen die ze me tijdens de reis toevertrouwden. Langzaam begint het verhaal vorm te krijgen. Vanaf het begin dat ik ooit over de pelgrimstocht dacht tot aan het moment dat ik 14 jaar later in Santiago de Compostela aankom. De jaren dat ik droomde over de reis, de trainingen die ik maak, de rugzak die ik kies, de schoenen die ik inloop en de kleding die ik draag, alles komt aan bod. Ook de toevalligheden die me tijdens de reis overkomen worden besproken, mijn geluks- en verdrietmomenten, mijn overpeinzingen en mijn jeugd. Er valt voldoende te vertellen.

En de zonen? Ze wonen alle drie dichtbij , dus wat is nu leuker dan dat ze regelmatig binnenlopen, koffie drinken of mee eten?

Sluit Menu